پیمان حقیقت‌طلب

در کابل برق بیشتر از تهران قطع می شود و خانم دکتر برای گفت وگوی تازه با ما از طریق وایبر مشکل دارد. شــارژ موبایلــش مدام رو به اتمام اســت و در هــر وعده که حــرف می زنیم تنهــا می تواند به چند ســوال کوتاه پاســخ دهد. اما از یاد نمی برد که تکرار کنــد: «هیچ خاطره بدی از ایران، مدرســه، معلم ها و همکلاســی هایم نــدارم. هیچ وقت حــس نکردم در آنجا مهاجرم.» او این روزها در افغانســتان است و به گفته خودش به کشورش بازگشته تا به زنان سرزمینش خدمت کند. هرچند تاکنون موفق نشــده در بیمارستانی مشغول به کار شود.

آقای دکتر اهل اروپا بود و علاقه‌مند به زبان و فرهنگ ایرانی. اما آنچه که امروز او را در قامت یک مهاجر درآورده یک حس نزدیکی از منظر ذهنی و اعتقادی به ایران شیعی است. او در اروپا شیعه‌شده و از آن پس احساس می‌کند در ایران آرامش روانی بیشتری دارد؛ از این‌ رو زندگی و شرایط بهتر خود را در آن کشور واگذاشته و به ایران مهاجرت کرده است. فارسی را خیلی خوب صحبت می‌کند. همسر ایرانی هم اختیار کرده. اما هیچ یک از اینها بدین معنا نیست که او می‌تواند تابعیت ایرانی داشته باشد؛ هرگز! هرگز! (لازم به ذكر است كه مصاحبه‌شونده اصرار داشت كه بنا به دلايلي نامش فاش نشود.)

نورمحمد محمدی فقط پنج‌سالش بود که به همراه خانواده‌اش به ایران پناهنده شد. جنگ‌های داخلی افغانستان و طالبان آنها را مجبور کرد که به ایران «پناهنده» شوند. عنوانی که نورمحمد هنوز هم بعد از ۲۱ سال زندگی در ایران و تأسیس یک شرکت موفق و ثبت چندين اختراع آن را به دوش می‌کشد. او هنوز هم یک «پناهنده» است.