دغدغه هویت

قمر تکاوران | ۲۹ تیر ۱۳۹۸ | مهاجران در ایران | ۰ دیدگاه

دغدغه هویت

برای دیدن خانواده ناهید[۱] و شنیدن داستان‌شان به قرچک رفتم. مرا به منزل‌شان دعوت کرده بود. وارد خانه که شدم اولین چیزی که نظرم را جلب کرد، نبود مبلمان بود چون خانه بزرگ و وسایل خانه مجلل بود، نبود مبلمان به چشم می‌آمد. چند دقیقه بعد بدون اینکه بپرسم در میان صحبت‌های‌شان دلیلش را متوجه شدم. از دردسرهای مهاجر بودن در اینجا خسته شده بودند و تصمیم گرفته بودند به آلمان مهاجرت کنند، به همین خاطر پدر کارگاه خیاطی را فروخته بود. ماشین و بخشی از وسایل خانه را هم فروخته بودند. داشتند زندگی را جمع می‌کردند که بروند اما یک سفر به شیراز وضعیت را تغییر داده بود. مادربزرگ مانع شده بود و پدر و مادر هم که به اصرار بچه‌ها داشتند تن به این مهاجرت می‌دادند، خوشحال شده بودند از اینکه مادربزرگ توانسته بر نظر بچه‌ها تاثیر بگذارد و ماندگارشان کند.

درس خواندن‌شان اینجا دردسرهای زیادی داشت. ناهید و دو تا از برادرهایش دلسرد شده بودند و درس را در مقطع دیپلم رها کرده بودند. می‌دانستند اگر درس بخوانند هم نمی‌توانند با مدرک آن کار کنند. برادرها در کار همراه پدر شده بودند. ناهید حالا خانه‌نشین شده بود چرا که حتی وقتی پنج، شش سال کنگفو کار کرده بود و می‌خواست مربی شود، به او مدرک نداده بودند و گفته بودند اجازه مربی‌گری ندارد. بردار کوچک‌ترش امیرعلی سودای فوتبالیست شدن داشت اما از یازده سالگی مواجهه‌اش با درهای بسته شروع شده بود. وقتی در آزمون تیم راه‌آهن قبول شده بود، شناسنامه نداشتن مانع ورودش شده بود. فوتبالیست خوب بودن کافی نبود، برای فوتبالیست شدن نیاز به شناسنامه داشت.

مادر ناهید اهل شیراز بود و بیست و شش سال پیش وقتی سیزده ساله بود با مردی افغانستانی ازدواج کرده بود. ازدواجی که برای خانواده‌اش پذیرفته شده بود چرا که خواهر بزرگ‌ترش هم با مردی افغانستانی ازدواج کرده بود و خانواده باور داشتند که همسرش مرد خوبی است. حاصل این ازدواج دو دختر و سه پسر بود. حالا گاهی به رفتن از ایران فکر می‌کردند و گاهی مصر می‌شدند و توان‌شان را می‌گذاشتند برای گرفتن شناسنامه. الان شش سال بود که ناهید برای شناسنامه بعد از ۱۸ سال اقدام کرده بود و هنوز موفق به گرفتن آن نشده بود. دو تا بردارش هم بعد از او اقدام کرده بودند و الان هر سه منتظر خبر وکیل‌شان در افغانستان بودند. ناهید با خودش فکر می‌کرد الان هم دیگر شناسنامه بگیریم، خیلی برای ما فایده‌ای ندارد چون آن زمان که می‌خواستیم از آن استفاده کنیم و درس بخوانیم که نداشتیم. اما به خاطر خواهر و بردار کوچک‌ترش که ابتدای راه مدرسه بودند، شناسنامه گرفتن برای خانواده مهم بود. زمزمه‌های تغییر قانون که مطرح شده بود، امیدوارتر شده بودند و بیش‌تر دل‌شان به ماندن قرص شده بود و هر روز پیگیر اخبار بودند که شناسنامه از راه برسد.

ناهید می‌دانست اگر با مردی ایرانی ازدواج کند بالافاصله شناسنامه می‌گیرد اما با وجود اینکه از دبیرستان خواستگار ایرانی داشت، همه را رد کرده بود. می‌گفت کسی نمی‌داند در دل من چه می‌گذرد. خواستگارها نمی‌دانستند او شناسنامه ندارد چون از ظاهرش معلوم نبود که ریشه افغانستانی دارد. معلوم نبود اگر بدانند چه برخوردی می‌کنند. او می‌ترسید، می‌ترسید از اینکه به خاطر دورگه بودن طرد شود. با پدرش و فامیل پدرش بد برخورد شود و در ازدواج او، به خاطر ملیت‌شان تحقیر شوند.



[۱] اسامی استفاده شده در متن دغدغه هویت واقعی نیستند و به درخواست افراد برای فاش نشدن نام‌شان از اسامی مستعار استفاده شده است.

*یادداشت دغدغه هویت روز سه شنبه ۲۵ تیر ماه ۱۳۹۸ در روزنامه شرق منتشر شده است.

  • برچسب ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

0 دیدگاه
    بازگشت به بالا